Ik ben net terug van een avondje voetbal kijken met mijn nieuwe vrienden Jamie en nog een Engelsman en nog 2 Ieren. Jamie woont hier al 2 jaar en heeft daarvoor in Lima gewoond en bij Cuzco, maar we hebben het lekker de hele avond over voetbal gehad. Jamie weet trouwens ook een goede gids voor naar de tempels en hij heeft me de weg gewezen naar een flappentapper die WEL werkt en naar de KFC!!!
Jamie is cool! Die ene Ier trouwens ook. Mooie groene ogen en een gezellige babbel. De sfeer hier is zo relaxed en zo veilig. Ik vind het helemaal niet erg om hier 6 dagen te moeten blijven. Ik ga mij serieus vermaken in het sportcafé met my new best friends.
Over vrienden gesproken... of moet ik het maar beter "verzameling" noemen. Ik heb er weer 1 bij. Een blinde masseur dit keer met zalige handen! Deze deed weer net wat anders dat dat jonge meisje. Hij nam ook de billenpartij en de buik mee. Serieus masseren hoor, geen funny business. Hij vroeg netjes toestemming. Het gekke was alleen dat hij bij bepaalde bilspieren eerst moest voelen of ie wel goed zat. Was wel even wennen hihihihi.
Ik ga de volgende keer een uur bij hem. Trouwens... ik spreek daar wel luchtig over, over die blinde masseurs, maar ik realiseerde me dat veel van hen slachtoffer zijn van mijnen of andere ontplofte munitie. Mijn blinde vriend miste ook nog een been. Dat was goed te zien (hij heeft zo'n plasic poppenbeen), maar ook te voelen. Ik had mijn armen naast me naar beneden hangen en elke keer als hij er langs liep, raakte ik dat plastic been aan. Dat was de eerste keer wat vreemd, maar alles went. Trouwens, dat ene been weerhield hem er niet van om gewoon die tafel op en af te klimmen.
Morgen zijn de bootraces. Die worden gehouden ter ere van het feit dat bij de eerste volle maan eind oktober-begin november het water van de rivier de Tonle Sap de andere kant uit gaat stromen. Dit is de enige rivier die dat doet en hij doet dat dus elk jaar. Normaal stroomt de rivier richting Phnom Penh, maar in deze bewuste nacht gaat ie ineens de andere kant op. Geloof je me niet? Google maar!
Vanavond was ook Halloween. We zagen hier een heleboel mensen verkleed door de straten lopen. Er was ook vuurwerk, maar dat had dan weer te maken met de festiviteiten van de volle maan en de bootraces morgen. Morgen wordt een luie dag met als hoogtepunt de boatraces en dan hoop ik via Jamie een geschikte motodriver te scoren om me naar de tempels te brengen.
O ja en er is ook genoeg voetbal natuurlijk.
Weet je wat zo leuk is hier, je komt gewoon iedereen op een of ander moment weer tegen. Gewoon ergens op straat of in de bar of bij een evenement. Dat geeft Siem Reap een heel dorps en veilig gevoel. Nogmaals, ik voel me hier heel prettig.
zaterdag 31 oktober 2009
Wat is dat toch!
Ik heb toch echt iets met boten hoor. Vanmorgen vroeg om 6 uur opgestaan om om 06:45 achterop een moto (brommer) naar de aanlegplaats van de boot te worden gebracht. We vertrokken iets over 7.
Ik was nog heel even aan het twijfelen of ik niet toch de bus zou nemen naar Siem Reap. Die ging toch wel, ondanks berichten in Phnom Penh dat ie niet liep. Kosten bus: 6 dollar, kosten boot: 17 dollar. Ik herinnerde me de onvergetelijke ervaring in Peru en besloot toch de boot te nemen. Het bleek zó de juiste keuze! Het bootje was er een ter grootte van een rondvaartboot op het Ei in Amsterdam (toch geen fluisterboot Esther), gelukkig met een gepolsterde zitting. Het duurde eerst wel een uur voordat we de Sangker af waren en op het meer zaten. Dat kwam omdat we al zigzaggend de netten van de vissers van Battambang moesten ontwijken. Tot aan de mond van het Tonle Sap meer, lag iedere visser net aan net, allemaal in een halve cirkel. Misschien heb je het wel eens gezien, boven het water zie je alleen de drijvers (in dit geval plastic flessen) en daaronder zitten de netten. Soms bleef er voor ons nog geen 5 meter over om tussendoor te varen.
Eenmaal op het meer werd het pas echt spectaculair. Wij kennen een meer vooral als een grote plas water, dit is een meer dat soms meer lijkt op een moeras. Er stonden bomen in en er waren heel veel waterlelies. Soms leek het wel of je er overheen kon lopen, zo uitgestrekt en dicht groeiden ze. Ik hoorde en zag veel vogels. Soorten die ik niet ken, maar ook verschillende reigersoorten en ik zag een paar pelikanen.
We passeerden een aantal drijvende dorpjes en in 1 van die dorpjes legden we aan bij een klein eettentje, waar wie dat wilde kon ontbijten of zo. Het was ongeveer half 11.
Ik heb er alleen een fles water gekocht die helaas net als de fles die ik uit Battambang had meegenomen onder de vloer van de boot verdween. Ik heb hiermee bewezen dat een ezel zich wel degelijk 2x aan dezelfde steen kan stoten.
Op een gegeven moment werd het lelieveld zo dik, dat we er bijna niet doorheen kwamen. De motor sloeg een paar keer af, maar onze koene kaptein heeft ons er letterlijk doorheen gesleept. We konden ook op het dak van de boot klimmen. Ik was een van de eersten die het dak op ging. Eerst voorzichtig op de knietjes, maar tante's knietjes zijn ook niet meer wat ze geweest zijn, dus al vrij snel rechtop in de wind. Heerlijk! Ikke met de armen gespreid tegen de fransoos naast me: "Top of the world!". Vond ie wel grappig. Helaas merk je zo net rond het middaguur dat de zon wel degelijk doorbrandt ook al voel je hem niet in de wind. Snel een duik gedaan naar de zonnebrand, maar het leed was uiteraard al geleden.
Om precies 13:50 kwamen we aan in Siem Reap. Zoals afgesproken en in de prijs inbegrepen werd ik door een tuk tuk driver met een bordje met mijn naam opgewacht. Hij heeft me naar mijn guesthouse gebracht, maar verwachtte geloof ik een contract voor het leven of zo. Daar had ik helemaal geen zin in. Ik zoek mijn eigen driver en gids wel uit. Vond ie NIET leuk! Ik ook niet en omdat ik het het minst leuk vond, droop hij morrend af.
Gelijk gevraagd naar de mogelijkheid om een visum voor Laos te bemachtigen. Dat kon wel, maar volgende week pas, omdat het weekend en een aantal feestdagen ertussen zitten. SNOT, had ik het nou maar in Phnom Penh gedaan, maar ja, as is verbrand hout. Ik heb mijn paspoort bij de aardige dame van het reisburootje achter gelaten en dat komt haar medewerker me donderdagavond (erg) laat terug brengen met mijn visum. Gelukkig is Siem Reap een veel interessantere stad dan Battambang, dus ik vermaak me hier wel. Daarbij komt dat mijn opoe vandaag of morgen op bezoek komt, dus dat kan dan mooi.
Ik ben al even de stad in geweest en het is hier veel toeristischer dan Battambang. Leuk hoor en dan zijn hier net buiten de stad de tempels van Angkor Wat en alle dingen die ik verder nog wil zien hier in de buurt. Komt wel goed.
Net naast mijn slaapkamerraam is een bruiloft gaande. De beheerder zegt dat die tot hooguit 22:00 duurt, maar dat zullen we dan wel zien. De muziek staat in ieder geval op stand trommelvlies.
Zo meteen ga ik terug naar de stad, want over een uur begint hier de wedstrijd van Arsenal in de sportsbar. Dat geeft mij nog mooi even de tijd om een spelletje "ik zie ik zie wat jij niet ziet, maar hopelijk wel voelt" te spelen. Ik zal laten weten hoe deze is bevallen.
PS: Ik krijg hier MSN niet aan de praat. Kww.
Ik was nog heel even aan het twijfelen of ik niet toch de bus zou nemen naar Siem Reap. Die ging toch wel, ondanks berichten in Phnom Penh dat ie niet liep. Kosten bus: 6 dollar, kosten boot: 17 dollar. Ik herinnerde me de onvergetelijke ervaring in Peru en besloot toch de boot te nemen. Het bleek zó de juiste keuze! Het bootje was er een ter grootte van een rondvaartboot op het Ei in Amsterdam (toch geen fluisterboot Esther), gelukkig met een gepolsterde zitting. Het duurde eerst wel een uur voordat we de Sangker af waren en op het meer zaten. Dat kwam omdat we al zigzaggend de netten van de vissers van Battambang moesten ontwijken. Tot aan de mond van het Tonle Sap meer, lag iedere visser net aan net, allemaal in een halve cirkel. Misschien heb je het wel eens gezien, boven het water zie je alleen de drijvers (in dit geval plastic flessen) en daaronder zitten de netten. Soms bleef er voor ons nog geen 5 meter over om tussendoor te varen.
Eenmaal op het meer werd het pas echt spectaculair. Wij kennen een meer vooral als een grote plas water, dit is een meer dat soms meer lijkt op een moeras. Er stonden bomen in en er waren heel veel waterlelies. Soms leek het wel of je er overheen kon lopen, zo uitgestrekt en dicht groeiden ze. Ik hoorde en zag veel vogels. Soorten die ik niet ken, maar ook verschillende reigersoorten en ik zag een paar pelikanen.
We passeerden een aantal drijvende dorpjes en in 1 van die dorpjes legden we aan bij een klein eettentje, waar wie dat wilde kon ontbijten of zo. Het was ongeveer half 11.
Ik heb er alleen een fles water gekocht die helaas net als de fles die ik uit Battambang had meegenomen onder de vloer van de boot verdween. Ik heb hiermee bewezen dat een ezel zich wel degelijk 2x aan dezelfde steen kan stoten.
Op een gegeven moment werd het lelieveld zo dik, dat we er bijna niet doorheen kwamen. De motor sloeg een paar keer af, maar onze koene kaptein heeft ons er letterlijk doorheen gesleept. We konden ook op het dak van de boot klimmen. Ik was een van de eersten die het dak op ging. Eerst voorzichtig op de knietjes, maar tante's knietjes zijn ook niet meer wat ze geweest zijn, dus al vrij snel rechtop in de wind. Heerlijk! Ikke met de armen gespreid tegen de fransoos naast me: "Top of the world!". Vond ie wel grappig. Helaas merk je zo net rond het middaguur dat de zon wel degelijk doorbrandt ook al voel je hem niet in de wind. Snel een duik gedaan naar de zonnebrand, maar het leed was uiteraard al geleden.
Om precies 13:50 kwamen we aan in Siem Reap. Zoals afgesproken en in de prijs inbegrepen werd ik door een tuk tuk driver met een bordje met mijn naam opgewacht. Hij heeft me naar mijn guesthouse gebracht, maar verwachtte geloof ik een contract voor het leven of zo. Daar had ik helemaal geen zin in. Ik zoek mijn eigen driver en gids wel uit. Vond ie NIET leuk! Ik ook niet en omdat ik het het minst leuk vond, droop hij morrend af.
Gelijk gevraagd naar de mogelijkheid om een visum voor Laos te bemachtigen. Dat kon wel, maar volgende week pas, omdat het weekend en een aantal feestdagen ertussen zitten. SNOT, had ik het nou maar in Phnom Penh gedaan, maar ja, as is verbrand hout. Ik heb mijn paspoort bij de aardige dame van het reisburootje achter gelaten en dat komt haar medewerker me donderdagavond (erg) laat terug brengen met mijn visum. Gelukkig is Siem Reap een veel interessantere stad dan Battambang, dus ik vermaak me hier wel. Daarbij komt dat mijn opoe vandaag of morgen op bezoek komt, dus dat kan dan mooi.
Ik ben al even de stad in geweest en het is hier veel toeristischer dan Battambang. Leuk hoor en dan zijn hier net buiten de stad de tempels van Angkor Wat en alle dingen die ik verder nog wil zien hier in de buurt. Komt wel goed.
Net naast mijn slaapkamerraam is een bruiloft gaande. De beheerder zegt dat die tot hooguit 22:00 duurt, maar dat zullen we dan wel zien. De muziek staat in ieder geval op stand trommelvlies.
Zo meteen ga ik terug naar de stad, want over een uur begint hier de wedstrijd van Arsenal in de sportsbar. Dat geeft mij nog mooi even de tijd om een spelletje "ik zie ik zie wat jij niet ziet, maar hopelijk wel voelt" te spelen. Ik zal laten weten hoe deze is bevallen.
PS: Ik krijg hier MSN niet aan de praat. Kww.
vrijdag 30 oktober 2009
Blind vertrouwen
Om maar gelijk met het laatste feit te beginnen... De blinde masseuse van vanavond sucked! Veel te hard en ze luisterde niet naar haar handen. Volgens mij is deze dame vroeger folteraar geweest bij de Khmer Rouge. Aan de andere kant, ze vond wel weer mijn zwakke plek in de rug en bleef daar als een dolle pitbull op door raggen. Zoals het er nu naar uitziet heb ik van deze ontmoeting geen blijvend letsel over gehouden.
Dan vanmorgen. Stipt op tijd was hij. Soond, mijn driver en gids was zoals afgesproken om 7 uur voor het guesthouse. Het had toen al een beetje gesputterd, maar de lucht zag er nog steeds dreigend uit. Ik had voor ontbijt een baguette met kaas laten inpakken en klaar voor het avontuur stapte ik bij hem achterop. We waren net buiten de stad toen het zachtjes begon te regenen. Midden in de rijstvelden hield het ineens op met zachtjes regenen. Gelukkig wist Soond een plek om te schuilen voordat we doorweekt waren. We hebben een half uurtje in een piepklein gebedshuisje gestaan. Hij, ik en de Boeddha (die lag). Ik heb mijn baguette gedeeld en Soond zei dat dit de eerste keer was dat hij kaas at. Hij vond het wel lekker (zei hij).
Daarna verder de boer op. De wegen waren soms geasfalteerd en wat breder, maar vaak ook alleen maar een modderig paadje. Daar kom je dus als luxe toerist niet met een tuk tuk. De eerste stop was bij het tempelcomplex Phnom Sampeau. Dat was wel even klimmen en dat vond mijn niet zo strak afgetrainde lichaam niet echt plezant. De tempel en vooral de omgeving van de tempel met zijn grotten waren indrukwekkend. Deze grotten werden - zoals je kunt lezen - door de Rode Khmer gebruikt als killing field (er waren 4 bekende).Terug van de tempel het veiligste van de hele menukaart gekozen bij het tentje dat Soond had uitgezocht. Pakte geweldig goed uit: Eendeneiomelet met brood en tomaat en komkommer. Hmmmmmmmmmmmmmmmm.
Terwijl ik zat te eten bewoog er in mijn rechter ooghoek iets op een vreemde hoogte. Ik kijk, stik bijna in een stuk brood, laat mijn spork vallen (spoon, knife en fork ineen) en ren met camera in de aanslag de straat over. Apen! En wel een stuk of 7. Die heb ik nog nooit van zo dichtbij gezien en dat kon ook alleen maar omdat ze gewend waren aan de aanwezigheid van mensen.
De volgende stop... Nee stop.
Ik kan niet voorbij gaan aan de natuur die tussen iedere stop steeds adembenemender werd. Ik heb waterbuffels gezien die er van een paar meter afstand vreeswekkend uitzien met hun grote horens en koeien langs de kant van de weg. Deze lijken sterk op de heilige koeien in India. Maar het allermooist vind ik de kleuren. Ik weet, ik val in herhaling (Peru), maar als je net na een regenbui over de uitgestrekte heldergroene rijstvelden uitkijkt, met daartussen de rood-oranje modderige paden en de nog dreigende donkerblauwe lucht daarboven, dan ben ik niet genoeg fotograaf om die schoonheid te kunnen vastleggen. Jullie moeten me maar op mijn woord geloven.
De tweede stop was bij Wat Banan. Dat was zo'n 200 treden recht omhoog en later ook weer naar beneden. Een postpeerd was er niets bij. Gelukkig kon ik de martelgang naar boven alleen maken en waren er alleen 4 kleine kinderen die me met 2 waaiers enthousiast begeleidden. De ruïnes waren erg mooi, maar het mooiste was de slang die ik zag. Een "gif" groene van een vinger dik en ongeveer een 3/4 meter lang. Helaas wilde hij niet stil blijven zitten voor een foto en ben ik geen Steve Irwin die er achteraan duikt om hem bij zijn staart te grijpen.
Daarna door naar een boom. Ik rook ze eerder dan ik ze zag. Vleermuizen. Nee, niet van die lieve kleine fruitetende muisjes, dit waren vliegende honden zo groot als een kleine kat (klein beetje overdreven). Soond vond het nodig om aan die boom te gaan schudden en in zijn handen te klappen totdat er een stuk of 50 het wel welletjes vonden en kwamen kijken wie die hufter toch was die hen in hun schoonheidsslaapje kwam storen. WOW!
De laatste stop was die bij het bamboetreintje. Ik ben er zelf niet op geweest, vond het de moeite van het aanzienlijke bedrag niet waard. Ik heb met een Aussie wel staan kijken hoe anderen een ritje maakten. Deze vriendelijke Aussie vroeg nog heel medelevend "how's your bum" (hoe gaat het met je kont) toen ik hem zei dat ik al vanaf 7 uur onderweg was. Wel, als ook u geïnteresseerd bent: my bum is fine. Zelfs nauwelijks last van mijn rug. Het was 15:30 toen we weer terug waren bij het hotel. Als elke dag zo mag zijn als deze, dan teken ik ervoor. Ik weet nu wel dat ik niets meer met een tuk tuk doe, alleen als mijn backpack ook mee gaat.
De pizza hawaïï was wederom verrukkelijk ;-)
Dan vanmorgen. Stipt op tijd was hij. Soond, mijn driver en gids was zoals afgesproken om 7 uur voor het guesthouse. Het had toen al een beetje gesputterd, maar de lucht zag er nog steeds dreigend uit. Ik had voor ontbijt een baguette met kaas laten inpakken en klaar voor het avontuur stapte ik bij hem achterop. We waren net buiten de stad toen het zachtjes begon te regenen. Midden in de rijstvelden hield het ineens op met zachtjes regenen. Gelukkig wist Soond een plek om te schuilen voordat we doorweekt waren. We hebben een half uurtje in een piepklein gebedshuisje gestaan. Hij, ik en de Boeddha (die lag). Ik heb mijn baguette gedeeld en Soond zei dat dit de eerste keer was dat hij kaas at. Hij vond het wel lekker (zei hij).
Daarna verder de boer op. De wegen waren soms geasfalteerd en wat breder, maar vaak ook alleen maar een modderig paadje. Daar kom je dus als luxe toerist niet met een tuk tuk. De eerste stop was bij het tempelcomplex Phnom Sampeau. Dat was wel even klimmen en dat vond mijn niet zo strak afgetrainde lichaam niet echt plezant. De tempel en vooral de omgeving van de tempel met zijn grotten waren indrukwekkend. Deze grotten werden - zoals je kunt lezen - door de Rode Khmer gebruikt als killing field (er waren 4 bekende).Terug van de tempel het veiligste van de hele menukaart gekozen bij het tentje dat Soond had uitgezocht. Pakte geweldig goed uit: Eendeneiomelet met brood en tomaat en komkommer. Hmmmmmmmmmmmmmmmm.
Terwijl ik zat te eten bewoog er in mijn rechter ooghoek iets op een vreemde hoogte. Ik kijk, stik bijna in een stuk brood, laat mijn spork vallen (spoon, knife en fork ineen) en ren met camera in de aanslag de straat over. Apen! En wel een stuk of 7. Die heb ik nog nooit van zo dichtbij gezien en dat kon ook alleen maar omdat ze gewend waren aan de aanwezigheid van mensen.
De volgende stop... Nee stop.
Ik kan niet voorbij gaan aan de natuur die tussen iedere stop steeds adembenemender werd. Ik heb waterbuffels gezien die er van een paar meter afstand vreeswekkend uitzien met hun grote horens en koeien langs de kant van de weg. Deze lijken sterk op de heilige koeien in India. Maar het allermooist vind ik de kleuren. Ik weet, ik val in herhaling (Peru), maar als je net na een regenbui over de uitgestrekte heldergroene rijstvelden uitkijkt, met daartussen de rood-oranje modderige paden en de nog dreigende donkerblauwe lucht daarboven, dan ben ik niet genoeg fotograaf om die schoonheid te kunnen vastleggen. Jullie moeten me maar op mijn woord geloven.
De tweede stop was bij Wat Banan. Dat was zo'n 200 treden recht omhoog en later ook weer naar beneden. Een postpeerd was er niets bij. Gelukkig kon ik de martelgang naar boven alleen maken en waren er alleen 4 kleine kinderen die me met 2 waaiers enthousiast begeleidden. De ruïnes waren erg mooi, maar het mooiste was de slang die ik zag. Een "gif" groene van een vinger dik en ongeveer een 3/4 meter lang. Helaas wilde hij niet stil blijven zitten voor een foto en ben ik geen Steve Irwin die er achteraan duikt om hem bij zijn staart te grijpen.
Daarna door naar een boom. Ik rook ze eerder dan ik ze zag. Vleermuizen. Nee, niet van die lieve kleine fruitetende muisjes, dit waren vliegende honden zo groot als een kleine kat (klein beetje overdreven). Soond vond het nodig om aan die boom te gaan schudden en in zijn handen te klappen totdat er een stuk of 50 het wel welletjes vonden en kwamen kijken wie die hufter toch was die hen in hun schoonheidsslaapje kwam storen. WOW!
De laatste stop was die bij het bamboetreintje. Ik ben er zelf niet op geweest, vond het de moeite van het aanzienlijke bedrag niet waard. Ik heb met een Aussie wel staan kijken hoe anderen een ritje maakten. Deze vriendelijke Aussie vroeg nog heel medelevend "how's your bum" (hoe gaat het met je kont) toen ik hem zei dat ik al vanaf 7 uur onderweg was. Wel, als ook u geïnteresseerd bent: my bum is fine. Zelfs nauwelijks last van mijn rug. Het was 15:30 toen we weer terug waren bij het hotel. Als elke dag zo mag zijn als deze, dan teken ik ervoor. Ik weet nu wel dat ik niets meer met een tuk tuk doe, alleen als mijn backpack ook mee gaat.
De pizza hawaïï was wederom verrukkelijk ;-)
donderdag 29 oktober 2009
Dat bedoel ik nou
Vanmorgen relaxed op de bus naar Battambang (spreek uit Bottombong) gestapt. Relaxed en uitgeslapen. Ik heb in mijn sauna het 2-persoons bed zo onder de fan geschoven, dat ik goed bewaaierd werd. Raad eens wie er op hetzelfde moment naar het busstation ging? Sebastian! Hij ging naar Ho Chi Minh en van daaruit terug naar huis. Ik kreeg een knuffel van hem ten afscheid. Dat was overigens niet mijn eerste kadootje van deze Aussie. Gisteren kreeg ik van hem een ter plekke afgeplukte mooie bloem. Hij had hem dan wel ook aan de andere meisjes gegeven die bij hem waren (geen reisgenoten, zoals ik eerder vermoedde), maar ik was vereerd en heb hem aan mijn waslijn gehangen. Ik had later die avond ook een kadootje voor hem. Een antimuggenspiraal en hij was er blij mee! Dat vind ik het geweldige van solo rondreizen. Niemand (behalve die Afrikanen dan) wil iets van je. We zijn allemaal op doorreis en genieten van elkaars gezelschap zolang als het duurt. We zijn broer en zus en als het moet delen we een kamer (zelfs een bed zoals ik met Melanie in Kroatië) en wat we dan ook in de backpack hebben dat de ander nodig heeft.
De busrit duurde iets langer dan 5 uur. Net genoeg voor mijn rug. Een betrouwbaar ogende tuk tuk chauffeur heeft me naar mijn uitgekozen hotel gebracht. Wow, wat een place. Mijn backpack was al halverwege de kamer toen ik voor de zekerheid nog even vroeg wat dat allemaal dan wel niet moest kosten. 6 dollar voor een luxe zeg maar suite met fan. Maar het kon ook goedkoper. Dus zit ik nu voor 3 dollar op de bovenste verdieping in een minder luxe kamer ook met fan. Badkamer en toilet wel gedeeld, maar schoon. Even gerust en beneden even met Esther geklets en daarna de straat op. Dat doe ik hier een stuk gemakkelijker en met een beter gevoel dan in Bangkok of Phnom Penh. Daar durfde ik niet echt verder weg te lopen nadat de zon onder was. Zeis gekocht voor mijn wintervacht die er nog steeds op zit en ik heb zakjes douchegel/schuim gevonden! Ook een tentje gezien waar ze zwarte torren en krekels als lekkernij te koop aanboden. Ik mocht er geen foto's van maken, anders had ik een paar van jullie al lezende laten kokhalzen.
Nieuwe driver gevonden. Geen tuk tuk driver, maar een motodriver! Zijn naam is Soond (fonetisch) en hij is ook gids. Dat heb ik dus nog nooit gedaan hè, achterop een brommer de buurt verkennen. Ik had er nogal wat rottige dingen over gelezen, maar we zijn nu niet in een chaotische wereldstad, maar in het gemoedelijke Battambang. Soond haalde me rond etenstijd op en bracht me naar de pizzeria (sorry, ik kan het niet helpen). Daarna reed hij me al babbelend door de straten van Battambang waar het op de straatlantarens na donker was. Aan de oever van de rivier de Sangker was nog het een en ander gaande. Er was een mini kermisje en er stonden allemaal vreettentjes in een lange rij waar locals en toeristen wat lekkers probeerden te scoren. Ik zag mais (corn on the cob), suikerspinnen, popcorn en ik rook nog veel meer lekkere dingen. Op de achtergrond deden enkele groepen vrouwen hun avondgymnastiek. Lijkt een beetje op line-dancing, maar dan anders. Ze deden dat in het licht van de peertjes die de vreettentjes afgaven, dus het was voor mij vanaf de straat een schimmenspel.
Ik heb met mijn gids afgesproken dat mij me morgen vroeg om 7 uur komt ophalen. We gaan dan de omgeving verkennen. Hij rijdt me een hele dag rond voor 5 dollar! We gaan naar wat tempelruïnes, een grot en het allerbelangrijkste: The countryside. Ik wil de boer op. Ik zit hier gelukkig (maar niet toevallig) in de goede tijd. Het regenseizoen is nog net niet afgelopen en de rijstvelden (dankjewel Willemien) staan er fantastisch bij, dat had ik vanuit de bus al gezien. Ik zou het liefst nu al (19:40) gaan slapen omdat ik zo graag op pad wil morgen, maar ik ga nog maar even de straat op dan.
O ja, weet je wat het eerste is dat ik Soond gevraagd heb? Of er ook een massagesalon was met blinde masseurs. Tuurlijk! Dat doe ik dan morgen na een lange dag achterop de brommer.
Ik moet vandaag wel 6 keer van gedachten veranderd zijn over wat ik zou gaan doen. Wel naar het circus... nee toch niet. Kip met patat eten... nee toch niet. 6 dollar kamer... nee toch niet. 07:30 op pad morgen... nee toch niet. De ene route nemen... nee toch niet. Dat is voor mij het ultieme vrijheidsgevoel en ik geniet er 110% van.
De busrit duurde iets langer dan 5 uur. Net genoeg voor mijn rug. Een betrouwbaar ogende tuk tuk chauffeur heeft me naar mijn uitgekozen hotel gebracht. Wow, wat een place. Mijn backpack was al halverwege de kamer toen ik voor de zekerheid nog even vroeg wat dat allemaal dan wel niet moest kosten. 6 dollar voor een luxe zeg maar suite met fan. Maar het kon ook goedkoper. Dus zit ik nu voor 3 dollar op de bovenste verdieping in een minder luxe kamer ook met fan. Badkamer en toilet wel gedeeld, maar schoon. Even gerust en beneden even met Esther geklets en daarna de straat op. Dat doe ik hier een stuk gemakkelijker en met een beter gevoel dan in Bangkok of Phnom Penh. Daar durfde ik niet echt verder weg te lopen nadat de zon onder was. Zeis gekocht voor mijn wintervacht die er nog steeds op zit en ik heb zakjes douchegel/schuim gevonden! Ook een tentje gezien waar ze zwarte torren en krekels als lekkernij te koop aanboden. Ik mocht er geen foto's van maken, anders had ik een paar van jullie al lezende laten kokhalzen.
Nieuwe driver gevonden. Geen tuk tuk driver, maar een motodriver! Zijn naam is Soond (fonetisch) en hij is ook gids. Dat heb ik dus nog nooit gedaan hè, achterop een brommer de buurt verkennen. Ik had er nogal wat rottige dingen over gelezen, maar we zijn nu niet in een chaotische wereldstad, maar in het gemoedelijke Battambang. Soond haalde me rond etenstijd op en bracht me naar de pizzeria (sorry, ik kan het niet helpen). Daarna reed hij me al babbelend door de straten van Battambang waar het op de straatlantarens na donker was. Aan de oever van de rivier de Sangker was nog het een en ander gaande. Er was een mini kermisje en er stonden allemaal vreettentjes in een lange rij waar locals en toeristen wat lekkers probeerden te scoren. Ik zag mais (corn on the cob), suikerspinnen, popcorn en ik rook nog veel meer lekkere dingen. Op de achtergrond deden enkele groepen vrouwen hun avondgymnastiek. Lijkt een beetje op line-dancing, maar dan anders. Ze deden dat in het licht van de peertjes die de vreettentjes afgaven, dus het was voor mij vanaf de straat een schimmenspel.
Ik heb met mijn gids afgesproken dat mij me morgen vroeg om 7 uur komt ophalen. We gaan dan de omgeving verkennen. Hij rijdt me een hele dag rond voor 5 dollar! We gaan naar wat tempelruïnes, een grot en het allerbelangrijkste: The countryside. Ik wil de boer op. Ik zit hier gelukkig (maar niet toevallig) in de goede tijd. Het regenseizoen is nog net niet afgelopen en de rijstvelden (dankjewel Willemien) staan er fantastisch bij, dat had ik vanuit de bus al gezien. Ik zou het liefst nu al (19:40) gaan slapen omdat ik zo graag op pad wil morgen, maar ik ga nog maar even de straat op dan.
O ja, weet je wat het eerste is dat ik Soond gevraagd heb? Of er ook een massagesalon was met blinde masseurs. Tuurlijk! Dat doe ik dan morgen na een lange dag achterop de brommer.
Ik moet vandaag wel 6 keer van gedachten veranderd zijn over wat ik zou gaan doen. Wel naar het circus... nee toch niet. Kip met patat eten... nee toch niet. 6 dollar kamer... nee toch niet. 07:30 op pad morgen... nee toch niet. De ene route nemen... nee toch niet. Dat is voor mij het ultieme vrijheidsgevoel en ik geniet er 110% van.
woensdag 28 oktober 2009
Nirvana!
Na mijn laatste bericht (van ongeveer een uur geleden) ben ik nog even de straat op gegaan, want vroeg naar bed in een sauna was niet echt aantrekkelijk en wat kom ik tegen?!?!?!?! Nog een massagesalon met blinde masseurs (I kid you not!)
Ik moest me omkleden in ziekenhuiskleding en een meisje van een jaar of 16 werd mij toegewezen. Anja, met geen mogelijkheid zou die de bovenkant met de onderkant verwarren! Ik heb nog NOOIT, ik herhaal NOOIT zo'n lekkere massage gehad. een Japanse deze keer.
Was wel gek trouwens, ik liep daar naar binnen en een jonge man zat op een bankje net over de drempel. Hij keek me niet aan, verwelkomde me niet, niks. Ik dacht (met mijn alzheimer lite) nou, als je me dan niet wilt groeten, dan loop ik toch lekker om je heen! Toen ik dat deed, bewoog hij, keek hij me aan met zijn Andrea Bocelli oogjes en groette me op de meest vriendelijke manier. Gelukkig kon hij niet zien hoe rood ik werd.
Deze jonge dame wist alle spieren blindelings (vergeef me) te vinden. Ze vond alle knelpunten in mijn rug en wist me naderhand te vertellen waar ik precies last had. Voor het onderste gedeelte van mijn rug had ze haar ellebogen nodig en niet alleen omdat dat bij de massage hoorde, maar omdat mijn rug daarom vroeg. Ik zou willen dat ik 't kind mee naar huis kon nemen.
Dames en heren, ter uwer informatie: Bij de Japanse massage bewerkt men uw rug, schouders, nek, schedel, oren, armen, handen, benen en voeten. Ik dacht toen ze klaar was: Laat mij nu maar rustig liggen tot morgenvroeg of tot volgende week.
Ik heb de 3 aanwezige blinde masseurs en hun begeleidster uitvoerig bedankt (de een tolkte voor de ander) en ze de prijs voor een uur betaald terwijl ik om een half uur heb gevraagd. En wat -denkt u met gepaste Hollandse nieuwsgierigheid- mag dat dan wel niet hebben gekost?
Wel 5 hele dollars, omgerekend 3 euro en 38 cent. Als ik voor dat bedrag een stukje van de Hemel mag zien, dan ga ik een abonnement aanvragen.
Ik moest me omkleden in ziekenhuiskleding en een meisje van een jaar of 16 werd mij toegewezen. Anja, met geen mogelijkheid zou die de bovenkant met de onderkant verwarren! Ik heb nog NOOIT, ik herhaal NOOIT zo'n lekkere massage gehad. een Japanse deze keer.
Was wel gek trouwens, ik liep daar naar binnen en een jonge man zat op een bankje net over de drempel. Hij keek me niet aan, verwelkomde me niet, niks. Ik dacht (met mijn alzheimer lite) nou, als je me dan niet wilt groeten, dan loop ik toch lekker om je heen! Toen ik dat deed, bewoog hij, keek hij me aan met zijn Andrea Bocelli oogjes en groette me op de meest vriendelijke manier. Gelukkig kon hij niet zien hoe rood ik werd.
Deze jonge dame wist alle spieren blindelings (vergeef me) te vinden. Ze vond alle knelpunten in mijn rug en wist me naderhand te vertellen waar ik precies last had. Voor het onderste gedeelte van mijn rug had ze haar ellebogen nodig en niet alleen omdat dat bij de massage hoorde, maar omdat mijn rug daarom vroeg. Ik zou willen dat ik 't kind mee naar huis kon nemen.
Dames en heren, ter uwer informatie: Bij de Japanse massage bewerkt men uw rug, schouders, nek, schedel, oren, armen, handen, benen en voeten. Ik dacht toen ze klaar was: Laat mij nu maar rustig liggen tot morgenvroeg of tot volgende week.
Ik heb de 3 aanwezige blinde masseurs en hun begeleidster uitvoerig bedankt (de een tolkte voor de ander) en ze de prijs voor een uur betaald terwijl ik om een half uur heb gevraagd. En wat -denkt u met gepaste Hollandse nieuwsgierigheid- mag dat dan wel niet hebben gekost?
Wel 5 hele dollars, omgerekend 3 euro en 38 cent. Als ik voor dat bedrag een stukje van de Hemel mag zien, dan ga ik een abonnement aanvragen.
Gezien in Phnom Penh (Cambodja)
Eerst naar het Royal Palace. Hmmm. Dat is een paleis met veel (blad)goud en veel mooigevormde gebouwen en veel poespas en zo. Had ik over kunnen slaan. Te toeristisch en te duur en ik weet dat me verderop in Cambodja en in Laos veel mooiere gebouwen te wachten staan.
Dan richting The Killing Fields. Op weg daar naartoe kwamen we langs de rivier de Tonle Sap, waar de traditionele bootraces in volle gang waren. Aan die bootraces doen teams van verschillende landen mee en is jaarlijks een grote trekpleister voor Phnom Penh.
The Killing Fields is op zich niet zo schokkend als in de film (natuurlijk), maar als je even je ogen dicht doet en bedenkt wat daar allemaal heeft plaatsgevonden! Ik ga jullie dat besparen. Als je het wilt weten, moet je maar even Googelen. Ik voelde me daar werkelijk heel nederig. Vooral als je voor een grote kast staat en centimeters verwijderd bent van schedels met de meest gruwelijke verwondingen.
Terug de stad in heeft Ken me afgezet bij het Tuol Sleung gebouw, ook wel S21 genoemd, het martelcentrum van de Rode Khmer. Daarvandaan werden de gevangenen die na een maandje of 6 nog steeds in leven waren, naar de Killing Fields vervoerd om vervolgens bruut te worden afgemaakt. Anders kan ik het niet noemen.
Bij S21 heeft niemand ook maar enige verbeelding nodig. Je kunt in al die kleine martelkamertjes zien hoe en met welk materiaal de onschuldige burgers van Cambodja op beestachtige wijze aan hun eind zijn gekomen, inclusief foto's. Je kunt je niet voorstellen dat een mens dat een ander mens (een buurman, een kind, een bejaarde) kan aandoen. Aan het eind van dit terreurbewind bleef een bevolking over die voor 70% uit vrouwen bestond!
Ik vond 1,5 uur meer dan genoeg ellende.
En alsof het allemaal nooit gebeurd is, zette Ken me daarna af op de Central Market. Beetje goedkoop shoppen. Ook daar anderhalf uur rondgestengeld. Nog een fishermans pants voor 3 dollar gekocht en een mooie North Face rugzak voor nog geen 8 euro. Ik hoop dat ik ermee door de Nederlandse douane kom hihihi.
Nu is het iets over 5 en tijd om zo weer een lekkere pizza Margeritha te gaan verorberen. Is me goed bevallen gisteren.
O, nog even over het verkeer. Dat is zoals in elke megastad hectisch, maar wat opvalt, is dat het invoegen en van baan verwisselen en afslaan allemaal zo harmonieus gaat. Er wordt af en toe wel wat getoeterd, maar NOOIT geroepen of gebaard. Als Ken met zijn 20 km p/uur weer een afslag nam vlak voor op 5 banen aanstormend (vracht)verkeer, had ik geen moment het gevoel dat het wel eens fout zou kunnen gaan. Echt niet!
Straks een bus bespreken die me naar Battambang brengt morgen en dan genieten van een relaxte avond. ik heb verderop in de straat een uithangbord gezien van massage door blinden (dan gaat hij/zij misschien deze keer LANGS mijn ruggengraat!). Ik had daar al over gelezen en daar voelt mijn rug wel voor.
Tot morgen.
Ad1: De blinde masseur was al naar huis en zonder de jongens is het in het eettentje helemaal niet leuk meer, want ik ben nu blijkbaar gebombardeerd tot lustobject nummer 1 voor alle afrikanen. Laat ik duidelijk zijn: Ik ben niet gevleid en not amused.
Eentje probeerde een date te versieren en ik zei tegen hem: "maar... we kennen elkaar helemaal niet!" Nee hoor, grapje. ik red me wel. No problem... at all!
Ad2: Ik heb net de bus naar Battambang geregeld. Morgen vertrek ik om 08:15. Gelukkig maar, want een 3e avond dezelfde pizza -hoe lekker ook- trek ik niet.
Ad3: Mijn kamer is een sauna! Ik heb mijn 2 persoons bed maar vast onder de fan geschoven. Dit wordt geen leuke nacht. Gelukkig is de bus morgen airconditioned.
Dan richting The Killing Fields. Op weg daar naartoe kwamen we langs de rivier de Tonle Sap, waar de traditionele bootraces in volle gang waren. Aan die bootraces doen teams van verschillende landen mee en is jaarlijks een grote trekpleister voor Phnom Penh.
The Killing Fields is op zich niet zo schokkend als in de film (natuurlijk), maar als je even je ogen dicht doet en bedenkt wat daar allemaal heeft plaatsgevonden! Ik ga jullie dat besparen. Als je het wilt weten, moet je maar even Googelen. Ik voelde me daar werkelijk heel nederig. Vooral als je voor een grote kast staat en centimeters verwijderd bent van schedels met de meest gruwelijke verwondingen.
Terug de stad in heeft Ken me afgezet bij het Tuol Sleung gebouw, ook wel S21 genoemd, het martelcentrum van de Rode Khmer. Daarvandaan werden de gevangenen die na een maandje of 6 nog steeds in leven waren, naar de Killing Fields vervoerd om vervolgens bruut te worden afgemaakt. Anders kan ik het niet noemen.
Bij S21 heeft niemand ook maar enige verbeelding nodig. Je kunt in al die kleine martelkamertjes zien hoe en met welk materiaal de onschuldige burgers van Cambodja op beestachtige wijze aan hun eind zijn gekomen, inclusief foto's. Je kunt je niet voorstellen dat een mens dat een ander mens (een buurman, een kind, een bejaarde) kan aandoen. Aan het eind van dit terreurbewind bleef een bevolking over die voor 70% uit vrouwen bestond!
Ik vond 1,5 uur meer dan genoeg ellende.
En alsof het allemaal nooit gebeurd is, zette Ken me daarna af op de Central Market. Beetje goedkoop shoppen. Ook daar anderhalf uur rondgestengeld. Nog een fishermans pants voor 3 dollar gekocht en een mooie North Face rugzak voor nog geen 8 euro. Ik hoop dat ik ermee door de Nederlandse douane kom hihihi.
Nu is het iets over 5 en tijd om zo weer een lekkere pizza Margeritha te gaan verorberen. Is me goed bevallen gisteren.
O, nog even over het verkeer. Dat is zoals in elke megastad hectisch, maar wat opvalt, is dat het invoegen en van baan verwisselen en afslaan allemaal zo harmonieus gaat. Er wordt af en toe wel wat getoeterd, maar NOOIT geroepen of gebaard. Als Ken met zijn 20 km p/uur weer een afslag nam vlak voor op 5 banen aanstormend (vracht)verkeer, had ik geen moment het gevoel dat het wel eens fout zou kunnen gaan. Echt niet!
Straks een bus bespreken die me naar Battambang brengt morgen en dan genieten van een relaxte avond. ik heb verderop in de straat een uithangbord gezien van massage door blinden (dan gaat hij/zij misschien deze keer LANGS mijn ruggengraat!). Ik had daar al over gelezen en daar voelt mijn rug wel voor.
Tot morgen.
Ad1: De blinde masseur was al naar huis en zonder de jongens is het in het eettentje helemaal niet leuk meer, want ik ben nu blijkbaar gebombardeerd tot lustobject nummer 1 voor alle afrikanen. Laat ik duidelijk zijn: Ik ben niet gevleid en not amused.
Eentje probeerde een date te versieren en ik zei tegen hem: "maar... we kennen elkaar helemaal niet!" Nee hoor, grapje. ik red me wel. No problem... at all!
Ad2: Ik heb net de bus naar Battambang geregeld. Morgen vertrek ik om 08:15. Gelukkig maar, want een 3e avond dezelfde pizza -hoe lekker ook- trek ik niet.
Ad3: Mijn kamer is een sauna! Ik heb mijn 2 persoons bed maar vast onder de fan geschoven. Dit wordt geen leuke nacht. Gelukkig is de bus morgen airconditioned.
Wat een dag
Gisteren is het toch nog behoorlijk laat geworden. Ik sliep pas rond middernacht. Ben na mijn verhaal van gisteren nog even terug gegaan naar de bar waar Julien en Lionel zaten. Die hadden inmiddels vriendschap gesloten met een Russisch meisje met redelijk bloeddoorlopen ogen. Ook zeiden de boys dat ik net een gevecht tussen 2 vrouwen had gemist. Dat en het feit dat alle afrikanen in heel Cambodja zich daar verzameld hadden en al drinkend en rokend steeds minder remmingen kregen, maakten dat ik me discreet terug trok richting mijn kamer. Daar aangekomen ontmoette ik Sebastian (spreek uit: Sebastjen) uit Australië. Sebastian was zoals hijzelf en zijn reisgenoten zeiden: "waisted". Hij was lekker aan de joint (al weken)en was in een bijzonder filosofische bui.
Het ging over het proces van de eeuw hier: Over de man die het martelcomplex S21 gerund heeft (Duch) en over waarom hij welke regering haatte en dat ie geen zin had om weer naar huis te gaan, maar wel moest en weet ik al niet wat meer. Ik wilde eigenlijk alleen een vuurtje voor mijn antimuggenwierrookspiraal (3x de woordwaarde Marcel!). Nadat ik me eindelijk op bed had geïnstalleerd met mijn muskietennet lekker overal ingestopt, kreeg ik het zo benauwd, dat ik niet wist hoe snel ik dat net weer kwijt moest raken, muggen of geen muggen.
Om 07:15 weer wakker en een uurtje later ontmoette ik Danny. Danny is een Australische nou... zeg; 50-er, die geregeld met de jonge lui de bloemetjes buiten zet. Ik moet bekennen, dat wanneer ik een man alleen of 2 kerels samen zie, mijn gedachten dan automatisch richting sextoerisme gaan. Kan er niks aan doen. Dat komt hier zo verschrikkelijk veel voor. Dat en drugs. hoe vaak mij al opium is aangeboden! Gaat zo van: "Hello madam, want tuk tuk?" No thank you. "Want opium?". Wat denkt ie nou, dat ik dan wel ja zeg? Nou ja, anyway...
Danny gaf me een heleboel goede tips en ook wat minder goede. Zo zei hij dat ik voor de echt mooie plaatjes naar de vuilnisbelt moest gaan. Daar wonen mensen die niets anders doen dan trekken tussen al het vuil op zoek naar dingen die nog te gebruiken of te verkopen zijn. Ja, zegt ie, ze zullen waarschijnlijk wel een graai doen naar je camera, maar dan moet je ze gewoon heel hard in de ballen schoppen, of met een riem een paar goede meppen uitdelen. Thanks Danny!
Wat Danny wel voor me deed, is een goede tuk tuk driver regelen. Ken. Ken heeft me de hele dag gebracht waar ik ook maar naartoe wilde. En uiteraard wilde ik OVERAL naartoe. 15 dollar, voor de hele dag, inclusief de trip naar "The Killing Fields" dat toch zeker een half uur buiten de stad ligt. Wat ik allemaal gezien heb verdient een heel eigen hoofdstuk. Komt ie.
Het ging over het proces van de eeuw hier: Over de man die het martelcomplex S21 gerund heeft (Duch) en over waarom hij welke regering haatte en dat ie geen zin had om weer naar huis te gaan, maar wel moest en weet ik al niet wat meer. Ik wilde eigenlijk alleen een vuurtje voor mijn antimuggenwierrookspiraal (3x de woordwaarde Marcel!). Nadat ik me eindelijk op bed had geïnstalleerd met mijn muskietennet lekker overal ingestopt, kreeg ik het zo benauwd, dat ik niet wist hoe snel ik dat net weer kwijt moest raken, muggen of geen muggen.
Om 07:15 weer wakker en een uurtje later ontmoette ik Danny. Danny is een Australische nou... zeg; 50-er, die geregeld met de jonge lui de bloemetjes buiten zet. Ik moet bekennen, dat wanneer ik een man alleen of 2 kerels samen zie, mijn gedachten dan automatisch richting sextoerisme gaan. Kan er niks aan doen. Dat komt hier zo verschrikkelijk veel voor. Dat en drugs. hoe vaak mij al opium is aangeboden! Gaat zo van: "Hello madam, want tuk tuk?" No thank you. "Want opium?". Wat denkt ie nou, dat ik dan wel ja zeg? Nou ja, anyway...
Danny gaf me een heleboel goede tips en ook wat minder goede. Zo zei hij dat ik voor de echt mooie plaatjes naar de vuilnisbelt moest gaan. Daar wonen mensen die niets anders doen dan trekken tussen al het vuil op zoek naar dingen die nog te gebruiken of te verkopen zijn. Ja, zegt ie, ze zullen waarschijnlijk wel een graai doen naar je camera, maar dan moet je ze gewoon heel hard in de ballen schoppen, of met een riem een paar goede meppen uitdelen. Thanks Danny!
Wat Danny wel voor me deed, is een goede tuk tuk driver regelen. Ken. Ken heeft me de hele dag gebracht waar ik ook maar naartoe wilde. En uiteraard wilde ik OVERAL naartoe. 15 dollar, voor de hele dag, inclusief de trip naar "The Killing Fields" dat toch zeker een half uur buiten de stad ligt. Wat ik allemaal gezien heb verdient een heel eigen hoofdstuk. Komt ie.
dinsdag 27 oktober 2009
Geluk
Mijn moeder zei altijd: "Jij komt van geluk nog eens onder de trein". Nou, dat ben ik niet van plan, maar het volgende.
Vanmorgen na een heerlijke nacht in een schitterend guesthouse,om 07:15 naast het mandje. OM 11:00 moest ik de kamer verlaten, maar ik wilde nog snel wat van de stad zien, dus ik aan het ontbijt. Wat een ontbijt! English toast and jam, vers fruit, thee, wat wil een mens nog meer. Nou, dat kan ik je wel vertellen: Ontbijt begeleid door Rob de Nijs met zijn "zachtjes tikt de regen tegen 't zolderraam", gevolgd door: "ze dronk ranja met een rietje...". Home away from home. Rond 09:15 richting de skytrain gelopen. Dat is een metro die boven een groot gedeelte van Bangkok loopt. In een willekeurige trein gestapt en zomaar ergens uitgestapt. Toevallig bij MBK het grootste warenhuis van Thailand. Helaas was ik een half uur te vroeg, dus weer terug de metro in en dan maar een stukkie sightseeing. De metro heeft airconditioning. Lekker voor de Bangkoknezen wanneer het buiten over de 30 gr. is, maar mij een beetje te koud. Hij stond op standje vriezer. om 10:15 terug bij de MBK. Allejezus wat een warenhuis. Collin had me gezegd dat helemaal bovenin bioscopen zijn, dus ik alle 345 roltrappen omhoog naar de 5e of 6e etage (was de tel kwijt). Collin heeft niet overdreven. Bioscopen, computerspelletjes en meer restaurants dan op de vingers van 2 handen te tellen waren. Ik zag een sushi bar, waar op een lopende band sushi in kleine schaaltjes voor de aangezeten gasten langs werd getransporteerd. Met een beetje handigheid vis je er zo'n schaaltje af en heb je een heuse interactieve maaltijd(leuk met kinderen).
Inmiddels liep het tegen 11-en en geprobeerd de uitgang weer te vinden. Met 2 omwegen is dat gelukt en om 11:02 kwam ik weer bij mijn guesthouse aan. Gelijk mijn backpack opgehaald en vertrokken richting busstation. De bus komt daar elk uur langs, maar niemand scheen te weten precies hoe laat, dus als het even tegen zit...
Na slechts 10 minuutjes kwam de bus en een uurtje later was ik weer op het vliegveld. Met een paar weesgegroetjes naar de balie van AirAsia gegaan om te kijken of ik nog een ticket kon krijgen voor de vlucht die 2 uur later zou vertrekken. Warempel, geen probleem. Als dat niet was gelukt had ik weer terug gemoeten naar een ander guesthouse en daar had ik echt geen zin in. Snel nog even 20 pillen doxycycline (antibiotica) gekocht voor als ik iets naars oploop en bij gebrek aan beter een korte tussenstop bij de Burger King. De vlucht naar Phnom Penh duurde een uurtje. Op het vliegveld moest ik gelijk een visum kopen voor 20 dollar en toen ik de 5 dollar had gekregen die ze gemakshalve "vergeten" waren terug te geven, kon ik op zoek naar vervoer de stad in. Gelukkig kon ik een tuk tuk delen met mijn nieuwe vrienden Lionel en Julien uit Frankrijk.Ik heb me de rest van de dag door hen op sleeptouw laten nemen. Ook wel eens lekker voor de verandering. Zij gaan morgen door naar Siem Reap en ik ga morgen naar "The Killing Fields" en het gevangenen- en martelcomplex " S21". Daarna ga ik door naar Battambang. Dat is een 6 uur durende hobbelrit voor 6,-
Mensen als ik dat nou geen geluk mag noemen, dan weet ik niet wat geluk is. In mijn reisdagboek staat elke dag een spreuk. Voor vandaag was dat: "ga niet buiten je schoenen lopen". Dat doe ik dan maar niet. Ik blijf alert.
PS: De fisherman's pants zit geweldig (al zeg ik het zelf).
Vanmorgen na een heerlijke nacht in een schitterend guesthouse,om 07:15 naast het mandje. OM 11:00 moest ik de kamer verlaten, maar ik wilde nog snel wat van de stad zien, dus ik aan het ontbijt. Wat een ontbijt! English toast and jam, vers fruit, thee, wat wil een mens nog meer. Nou, dat kan ik je wel vertellen: Ontbijt begeleid door Rob de Nijs met zijn "zachtjes tikt de regen tegen 't zolderraam", gevolgd door: "ze dronk ranja met een rietje...". Home away from home. Rond 09:15 richting de skytrain gelopen. Dat is een metro die boven een groot gedeelte van Bangkok loopt. In een willekeurige trein gestapt en zomaar ergens uitgestapt. Toevallig bij MBK het grootste warenhuis van Thailand. Helaas was ik een half uur te vroeg, dus weer terug de metro in en dan maar een stukkie sightseeing. De metro heeft airconditioning. Lekker voor de Bangkoknezen wanneer het buiten over de 30 gr. is, maar mij een beetje te koud. Hij stond op standje vriezer. om 10:15 terug bij de MBK. Allejezus wat een warenhuis. Collin had me gezegd dat helemaal bovenin bioscopen zijn, dus ik alle 345 roltrappen omhoog naar de 5e of 6e etage (was de tel kwijt). Collin heeft niet overdreven. Bioscopen, computerspelletjes en meer restaurants dan op de vingers van 2 handen te tellen waren. Ik zag een sushi bar, waar op een lopende band sushi in kleine schaaltjes voor de aangezeten gasten langs werd getransporteerd. Met een beetje handigheid vis je er zo'n schaaltje af en heb je een heuse interactieve maaltijd(leuk met kinderen).
Inmiddels liep het tegen 11-en en geprobeerd de uitgang weer te vinden. Met 2 omwegen is dat gelukt en om 11:02 kwam ik weer bij mijn guesthouse aan. Gelijk mijn backpack opgehaald en vertrokken richting busstation. De bus komt daar elk uur langs, maar niemand scheen te weten precies hoe laat, dus als het even tegen zit...
Na slechts 10 minuutjes kwam de bus en een uurtje later was ik weer op het vliegveld. Met een paar weesgegroetjes naar de balie van AirAsia gegaan om te kijken of ik nog een ticket kon krijgen voor de vlucht die 2 uur later zou vertrekken. Warempel, geen probleem. Als dat niet was gelukt had ik weer terug gemoeten naar een ander guesthouse en daar had ik echt geen zin in. Snel nog even 20 pillen doxycycline (antibiotica) gekocht voor als ik iets naars oploop en bij gebrek aan beter een korte tussenstop bij de Burger King. De vlucht naar Phnom Penh duurde een uurtje. Op het vliegveld moest ik gelijk een visum kopen voor 20 dollar en toen ik de 5 dollar had gekregen die ze gemakshalve "vergeten" waren terug te geven, kon ik op zoek naar vervoer de stad in. Gelukkig kon ik een tuk tuk delen met mijn nieuwe vrienden Lionel en Julien uit Frankrijk.Ik heb me de rest van de dag door hen op sleeptouw laten nemen. Ook wel eens lekker voor de verandering. Zij gaan morgen door naar Siem Reap en ik ga morgen naar "The Killing Fields" en het gevangenen- en martelcomplex " S21". Daarna ga ik door naar Battambang. Dat is een 6 uur durende hobbelrit voor 6,-
Mensen als ik dat nou geen geluk mag noemen, dan weet ik niet wat geluk is. In mijn reisdagboek staat elke dag een spreuk. Voor vandaag was dat: "ga niet buiten je schoenen lopen". Dat doe ik dan maar niet. Ik blijf alert.
PS: De fisherman's pants zit geweldig (al zeg ik het zelf).
maandag 26 oktober 2009
Afgetuigd
Ik soez nog helemaal na. Ik ben gewoon een winkelcentrum binnen gestapt en heb me een half uur laten masseren door een Thaise vrouw. Thaise massage heet dat (ik denk, ik zeg het er maar bij). Jezus zeg! Ze ging op mijn edele achterste zitten en bewerkte mijn rug met vingers, handen, ellebogen en knieën. Van nek tot kuiten, alles is aan de beurt gekomen. Of ze nou alles helemaal anatomisch correct heeft uitgevoerd betwijfel ik, maar een kniesoor die daarop let.
Wat zol ik sloap'n!
PS: Ik heb ook een Thai Fishermans pants gekocht. Ga ik gelijk even aanpassen (op de kamer dan).
Wat zol ik sloap'n!
PS: Ik heb ook een Thai Fishermans pants gekocht. Ga ik gelijk even aanpassen (op de kamer dan).
Over
Wow! Ik ben er hoor. De reis is heel voorspoedig verlopen. Ik had alleen veel last van mijn rug. Ga vanavond maar eens een lekkere massage regelen. We hadden in totaal (Caïro en Bangkok) een uur vertraging. Mijn uitgekozen guesthouse was snel gevonden. Lekker airco en een super gezellige koloniale sfeer.
Ik weet wel zeker dat ik hier goed ga afvallen, want het zweet loopt me de hele tijd in straaltjes overal vanaf.
Ik hoop zo meteen nog een vlucht te kunnen regelen naar Phnom Penh voor morgen.
Ik ga zo nog even de straat op en dan op tijd naar bed. Het is hier nu 17:45.
Tot morgen.
19:15.De vlucht is helaas niet gelukt, omdat het minder dan 24 uur van tevoren is en dan kan je niet meer online boeken. Ik ga morgen gewoon naar de luchthaven en kww. Lukt dat niet, dan ben ik nog een dag langer in Bangkok.
Ik weet wel zeker dat ik hier goed ga afvallen, want het zweet loopt me de hele tijd in straaltjes overal vanaf.
Ik hoop zo meteen nog een vlucht te kunnen regelen naar Phnom Penh voor morgen.
Ik ga zo nog even de straat op en dan op tijd naar bed. Het is hier nu 17:45.
Tot morgen.
19:15.De vlucht is helaas niet gelukt, omdat het minder dan 24 uur van tevoren is en dan kan je niet meer online boeken. Ik ga morgen gewoon naar de luchthaven en kww. Lukt dat niet, dan ben ik nog een dag langer in Bangkok.
zaterdag 24 oktober 2009
Klaar!
Alles klaar voor vertrek.
Pa brengt me morgen naar station Apeldoorn (moeilijkheden op het spoor) en dan is het aan een stuk door naar Schiphol.
Met alles ingepakt weegt mijn backpack 9,1 kilo en mijn daypack (handbagage) 4,9 kilo (je moet toch wat te snoepen hebben ;-)
Het eerste dat me te doen staat als ik aankom in Bangkok is een ticket kopen voor Phnom Penh en dan lekker genieten van een dikke dag in de mega metropool die Bangkok is. Wist je dat de nieuwe luchthaven waar ik aankom een van de drukste luchthavens in de wereld is?! Jaja, we gaan niet overal zomaar heen he ;-)
Nou, hier sluit ik het Nederlandse gedeelte mee af.
Sabai Dee!
Pa brengt me morgen naar station Apeldoorn (moeilijkheden op het spoor) en dan is het aan een stuk door naar Schiphol.
Met alles ingepakt weegt mijn backpack 9,1 kilo en mijn daypack (handbagage) 4,9 kilo (je moet toch wat te snoepen hebben ;-)
Het eerste dat me te doen staat als ik aankom in Bangkok is een ticket kopen voor Phnom Penh en dan lekker genieten van een dikke dag in de mega metropool die Bangkok is. Wist je dat de nieuwe luchthaven waar ik aankom een van de drukste luchthavens in de wereld is?! Jaja, we gaan niet overal zomaar heen he ;-)
Nou, hier sluit ik het Nederlandse gedeelte mee af.
Sabai Dee!
zondag 18 oktober 2009
Light travelling
Ik heb net mijn backpack voor het eerst gewogen met zo goed als alles erin. Ik vond al dat ik een heleboel ruimte over had, maar dat kan wel kloppen. Hij weegt schoon aan de haak precies 8 kilo (ik heb het voor de zekerheid 4x opnieuw gewogen). Dan heb ik nog een zogenaamde daypack, een klein rugzakje voor het hoogst nodige om bij de hand te hebben van ± 2,5 kilo.
Alles wat ik verder nog nodig heb kan ik ter plekke kopen. Ik heb ongeveer 1,5 dag in Bangkok en daar kan ik nog wat boodschapjes doen. Niet dat ik nog veel nodig heb, maar ik wil graag en echte Thaise "fishermans pants" hebben en een hoed.
Voor iedereen die mij (weer) volgt in dit nieuwe avontuur: Ik zal mijn best doen om zo vaak mogelijk te schrijven. Een berichtje achter laten is leuk, maar hoeft niet hoor.
Tot weerziens.
Alles wat ik verder nog nodig heb kan ik ter plekke kopen. Ik heb ongeveer 1,5 dag in Bangkok en daar kan ik nog wat boodschapjes doen. Niet dat ik nog veel nodig heb, maar ik wil graag en echte Thaise "fishermans pants" hebben en een hoed.
Voor iedereen die mij (weer) volgt in dit nieuwe avontuur: Ik zal mijn best doen om zo vaak mogelijk te schrijven. Een berichtje achter laten is leuk, maar hoeft niet hoor.
Tot weerziens.
zondag 11 oktober 2009
GEBOEKT!
Ik heb eindelijk een geschikte vlucht kunnen vinden. Nou ja, er waren wel genoeg vluchten, maar het moest dan ook nog een beetje voor een zacht prijsje hè.
Maar goed. Ik vertrek op zondag 25 oktober om 15:00 vanaf Schiphol en kom op woensdag 25 november rond 17:00 weer terug in Hengelo.
Ook mijn reisschema is enigszins aangepast. Dat is hiernaast te zien (itinerary). Collin is helaas niet thuis wanneer ik in de buurt ben, dus dat uitstapje wordt geschrapt.
Nu probeer ik nog een vlucht te boeken van Bangkok naar Phnom Penn.
Mijn nieuwste avontuur is nu concreet geworden en komt snel dichterbij.
Overbodig te melden dat ik er helemaal klaar voor ben.
Maar goed. Ik vertrek op zondag 25 oktober om 15:00 vanaf Schiphol en kom op woensdag 25 november rond 17:00 weer terug in Hengelo.
Ook mijn reisschema is enigszins aangepast. Dat is hiernaast te zien (itinerary). Collin is helaas niet thuis wanneer ik in de buurt ben, dus dat uitstapje wordt geschrapt.
Nu probeer ik nog een vlucht te boeken van Bangkok naar Phnom Penn.
Mijn nieuwste avontuur is nu concreet geworden en komt snel dichterbij.
Overbodig te melden dat ik er helemaal klaar voor ben.
Abonneren op:
Posts (Atom)
